Angst en fobie
Mijn Fobie
Bij mij begon het met hyperventilatie, kreeg het stik benauwd en zweten,hartkloppingen dacht dat ik flauw zou gaan vallen, tja en dan is de gedachte gekweekt. Want dan ben je bang om het de volgende keer daar op die plek weer te krijgen, dus vermeed ik die plek, wat niet hielp natuurlijk want ik kreeg toch die aanvallen, daardoor begon de angst een hele grote rol te spelen, bang voor flauw te vallen, bang voor de reacties van de mensen, bang voor .......tja bang eigenlijk voor alles. Ik noem het de angst voor de angst
Die angst sloeg over in een straatfobie.Dit is een verschrikking, niet naar buiten durven, 2 jaar heb ik thuis gezeten en als ik dan een redelijke dag had durfde ik wel is met de auto en mijn man erbij eventjes naar de winkel te gaan. Maar vraag me niet wat ik allemaal in het karretje deed, want dat wist ik toen echt niet, er was maar een ding en dat was uit die winkel, weg van de mensen, snel weer terug naar huis want daar was ik veilig.
Als ik iemand lopend of fietsend zag langs komen werd ik jaloers op hun, waarom durfden zij dat wel en ik niet, waarom had ik dit, waar had ik dit aan verdiend, ik bezweek aan zelfmelij, tja en daar kom je er niet mee. Maar het accepteren kon ik niet, dus deed ik me ze goed mogelijk voor tegenover fam. en vrienden. Hoe ik dat deed? liegen, smoesjes verzinnen om maar niet hoeven te gaan, ik had altijd wel wat, buikgriep, hoofdpijn en ga zo maar door. Onze vrienden kwamen minder vaak, nodigden op ons den duur maar niet meer uit, we kwamen toch niet. En daardoor raakte ik steeds meer in een isolement. Zo kon ik toch niet verder leven deze angst en paniek werden ondraaglijk.
Ben weer terug gegaan naar de huisarts " zoals altijd met lood in de schoenen" en hij schreef me deze therapie voor, en zo ben ik beetje bij beetje uit dat dal gekomen, steeds een stapje verder, de eerste keer dat ik met mijn dochter durfde te gaan wandelen was toen ze inmiddels al 2 jaar was.
Nu na 11 jaar zonder fobie te hebben kunnen leven, merkte ik wel als er iets gebeurde de deur naar paniek en angst op een kier bleef staan. Voor een jaar terug ongeveer heb ik een tachyon behandeling ondergaan en daardoor heb ik ook die angst en paniek vaarwel kunnen zeggen.
Ik ben een heel gelukkig mens geworden, niks houd me nog tegen in het leven en ik ga en sta waar ik graag zou willen, heerlijk is het om zonder angsten te kunnen leven het is een vrij gevoel wat ieder mens die last heeft van deze angsten zou kunnen voelen, Alle tijd heb ik in gehaald, nu ga ik lekker veel winkelen met mijn dochter, pretparken bezoeken enz........ook het schuldgevoel naar hun toe is weg, ik weet nu waar het goed voor is geweest. En ben daar nu ook heel dankbaar om.
Het heeft me gemaakt wie ik nu ben !!
Angst en paniek
Je knieën voelen knikken, je hart voelen bonzen, het benauwd hebben, je duizelig of misselijk voelen en het zweet dat je uitbreekt. Allemaal ervaringen die iedereen zal herkennen. Angst vormt dan ook gewoon een deel van ons leven. Over het algemeen kan angst goed verklaard worden vanuit de situatie waarin iemand zich bevindt. Op een moment dat je bijvoorbeeld gedachteloos de straat opstapt zonder goed uit te kijken en je opgeschrikt wordt door het gegier van banden, zal niemand verbaasd zijn dat je de bovengenoemde verschijnselen vertoont.
Anders wordt het als het gaat om situaties waarbij iedereen het er eigenlijk over eens is dat er geen werkelijk gevaar dreigt. Bij voorbeeld bij angst voor spinnen of andere kleine onschuldige diertjes, hoogtevrees, angst voor drukke winkels of, wat heel vaak voorkomt, de angst voor paniek: de angst dat iemand ziet dat je beeft of bloost of dat het zweet je uitbreekt. Dit soort angsten kunnen ernstige beperkingen met zich meebrengen. Dit komt meestal omdat angst altijd hand in hand gaat met vermijding. Angst is immers een onaangename situatie, waardoor het vanzelf spreekt dat iemand de situatie die hem of haar angstig maakt uit de weg zal gaan. In de praktijk komt het er dan echter op neer dat iemand vaak meer en meer situaties gaat vermijden en uiteindelijk de beperkingen ervan aan den lijve gaat ervaren.
Mensen die last hebben van angstaanvallen, een fobie of een dwangstoornis, denken vaak dat zij de enigen zijn met dit probleem. Dat is beslist niet waar. Uit onderzoek is gebleken dat fobieën al eeuwenlang voorkomen. Tegenwoordig lijdt ongeveer drie procent van de mensen langere tijd aan een angststoornis of fobie. In totaal heeft vijf tot dertien procent van de Nederlandse bevolking wel eens een angst- of paniekaanval. Het gaat hierbij om serieuze klachten, die niets met aanstellerij te maken hebben. Maar mensen die er geen last hebben, kunnen de angstgevoelens vaak moeilijk begrijpen. Daarom worden mensen met fobieën en angsten niet altijd serieus genoeg genomen.
Het komt vaak voor dat mensen hiervoor medicijnen gaan gebruiken. Op zich kan dit een goede oplossing zijn, maar vaak is het een tijdelijke. Vaak komt de angst als het medicijngebruik gestaakt wordt, weer terug en ook komt het voor dat er steeds meer en meer medicijnen gebruikt moeten worden. Gelukkig zijn er ook vaak andere oplossingen te vinden. Zo is het mogelijk om door stap voor stap ermee te oefenen, angstsituaties te overwinnen. Hoe dit laatste in zijn werk gaat wordt deze site verder uitgelegd. Het is de bedoeling dat u hierin een manier vindt om zelf met uw angst te leren omgaan en er niet meer het slachtoffer van te zijn. Wèl kan het belangrijk zijn, en dit geldt vooral als u medicijnen voor de angst gebruikt, om dit met uw huisarts te overleggen.
Paniekaanvallen Van een paniekaanval spreken we als iemand een redelijk korte periode doormaakt van intense angst, waarbij sprake is van hartkloppingen, transpireren, trillen of beven, gevoel van ademnood of te stikken, pijn op de borst, misselijkheid of buikklachten, een gevoel van duizeligheid, de angst om de zelfbeheersing te verliezen of de angst om dood te gaan. Meestal duren dit soort aanvallen zo'n minuut of tien, maar voor de patiënt zelf kunnen ze vaak langer lijken. Deze paniekaanvallen blijken over het algemeen spontaan op te treden, maar vaak gaat er al een gevoel van spanning aan vooraf. In de eerste fase van de paniekaanval, waarbij sprake is van een lichte spanning, ontstaan zoals eerder beschreven, een aantal lichamelijke gevoelens die te maken hebben met de vecht/vluchtreactie. Vervolgens reageert iemand op deze, in principe onschuldige, gevoelens. Vaak speelt daar de gedachte een rol bij als: 'ik ga dood' of 'ik word gek' of 'straks val ik nog flauw'. Hiermee is de tweede fase van de paniekaanval ingezet. Door de interpretatie die iemand maakt van de lichamelijke gevoelens ontstaat een heftiger angst. Deze angst zorgt voor een toename van de eerder genoemde lichamelijke gevoelens. Dit versterkt vervolgens de gedachte dat er iets ernstig mis is, wat er verder toe leidt dat de angst uitmondt in paniek. De paniekaanval wordt dus voor een belangrijk deel in stand gehouden door de manier hoe we de lichamelijke signalen die bij angst horen interpreteren. We zijn er van overtuigd dat er iets vreselijk mis gaat. Op een moment dat we onszelf ervan kunnen overtuigen dat dat niet het geval is kunnen we deze angst dus aanpakken. In heel veel gevallen gaat de paniekangst gepaard met vermijding. Vaak gaan mensen situaties vermijden waarvan ze denken dat paniekaanvallen daar een grotere kans hebben. Het gaat dan vaak om drukke winkels, situaties waarbij iemand ver van huis (en de veiligheid) is of afgesloten ruimtes, zoals liften e.d. Wat dan kan ontstaan is de paniekstoornis met agorafobie, ofwel pleinvrees of straatvrees.
De rol van vermijding. Angst is een onaangename ervaring. Daarom ligt het voor de hand dat mensen situaties waarin ze angstig zijn, uit de weg gaan. Zolang het gaat om situaties waarin de angst een reële grond heeft, is er weinig aan de hand. Op het moment echter dat iemand angstig wordt van in principe onschuldige situaties, en deze vervolgens gaat vermijden, kunnen er problemen ontstaan. Het belangrijkste probleem hierbij is dat als iemand een onschuldige situatie uit de weg gaat, hij of zij er niet achter komt dat deze situatie in de praktijk daadwerkelijk niet gevaarlijk is. Iemand leert dus niet dat de angstreactie onterecht is. Deze reactie zal daardoor blijven bestaan. Sterker nog, vaak leidt het ertoe dat andere situaties, die lijken op de situatie die een angstreactie oproept, ook vermeden zullen gaan worden: de angst breidt zich uit. In sommige situaties kan dat ertoe leiden dat mensen door het toenemende vermijden van situaties in een volledig isolement terecht komen.
Hebt u vragen of wilt er eens over praten dan kan dat natuurlijk. U kunt me mailen of bellen info@spirit-balance.nl Jacqueline 06-14443660
Previous page: angst en Fobie
Next page: Mijn ervaring met anti-depressiva
