Gedichten

 

 

  

 

 

Mijn Vader

 

Mijn vader sterft: als ik zijn hand vasthoud voel ik de botten door zijn huid heen steken. Ik zoek naar woorden, maar hij kan niet spreken en is bij elke ademtocht benauwd.

Dus schud ik de kussens, en verschik de deken waar hij met krachteloze hand in klauwt: ik blijf zijn kind, al word ik eeuwen oud,en blijf als kind eeuwig in gebreke

We volgen een voor een het dezelfde pad en worden met dezelfde maat gemeten: ik zie mezelf nu bij zijn bed gezeten zoals hij bij zijn vader zat.

Straks is hij weg, en heeft pap gelukkig altijd geweten hoe machtig lief ik hem had.

pap bedankt

Jacqueline

                                                          

Mijn Moeder

 

Leren Te Accepteren;

 

Het leven zal nooit meer zijn als tevoren.Ik sta stil, denk na, en voel me zo verdrietig en verloren.

Het was weer zaterdag, en ik ging snel op weg,ik Loop de bloemenwinkel in, en zeg;

Die mooie gele daar,Pak die maar in, ze zijn voor haar. De eigenaar kijkt me aan en vraagt; Moet er een kaartje bij”?

Gedachtenloos antwoord ik;Nee hoor, ze zijn van mij.Wetend, de kleur geel is de zon, En warmte, en zij had die warmte zo nodig!

En opeens realiseer ik me, wat dom, Ze zijn nu toch overbodig! Inwendig huilend, kocht ik ze toch, Zette ze op tafel neer.

Maar iets in me schreeuwde; Waarom, zij ziet ze toch niet meer! Opeens begreep ik, wat is geweest, Daar mag je niet bij stil blijven staan!

Het leven accepteren, is te leren, En daarop komt het aan! Ik Hoor weer haar stem, die altijd tot me zei; Kind, er is een tijd van komen, en ook een tijd van gaan. Maar ook het verlaten leren aanvaarden!

Ik begreep het, en die bloemen, Zullen iedere week weer, voor haar, op tafel staan!

 

Bedankt mam,

Jacqueline

 

verlaten

 

die lege plek, het is geen gezicht

zelfs geen Roosje, zelfs geen Kusje

zomaar verdwenen, zomaar weg

niet uit het hart, niet uit het hoofd

maar uit het oog, zomaar weg

tranen vallen, je hebt ons verlaten

wat een Grote gaten, zomaar weg

maar dan een lach, om waar je nu bent

op die lange reis, op weg.. na het Paradijs !

 

Kylie

 

Dit gedicht heeft mijn vriendin Pé voor me gemaakt.

 

Een leven zonder pap en mam,

door onze liefde is het dat jij ter wereld kwam

We zijn nu samen aan de "andere kant"

lopen daar heel verliefd hand in hand.

 

We houden je in de gaten, bij alles wat je doet

als je het moeilijk hebt, aaien we even over je snoet.

We zeggen dan: alles komt goed meisje huil maar niet meer

want als jij verdriet hebt doet dat ons ook zeer.

 

We zijn bij je en voelen wat jij voelt,

ook zonder woorden weten we wat je bedoelt

Ben gelukkig en geniet van het leven

ook nu we er niet meer zijn , houden we niet op met liefde geven

 

Ooit zien we elkaar weer en sluiten we jou weer in onze armen

knuffelen we je zoals alleen ouders hun kind kunnen verwarmen.

Als je gelukkig bent, maakt dat ons heel blij

Dankbaar zijn we met een dochter zoals jij

 

Veel liefs Pé

Dankbaar

Met jouw handen in de mijne Vertel jij mij dat het allemaal goed gaat komen Tranen van ontroering Ik durf het haast niet te dromen.

Een dergelijke boodschap Dat ik die mag ontvangen Een liefde zo immens groot Dit kan niemand vervangen

Dankbaar aanvaard ik deze woorden Gevuld worden met moed Mijn hart weer op een kier gezet Licht…wat doet het mij goed.

Heb daardoor weer hoop gekregen Vechtlust om door te gaan Dankbaar dat ik het weer zie Waardoor ik overeind blijf staan.

Een zucht......

* een zucht is onzichtbaar

* net als de wind

* de nacht is onzichtbaar

* onzichtbaar zijn de dingen, die ik kwijt ben

* die ik nooit meer vind

* maar *

* met mijn ogen dicht, zie ik alles.......

* wat mijn hoofd verzint

Treur niet.......

 

Sta niet bij mijn graf te treuren,

Ik ben daar niet, ik slaap ook niet.

Ik ben het zonlicht op het wuivende riet.

Ik ben de stille herfstkleuren,

Ik ben de kracht die door je lichaam vloeit.

Ik ben de wind die met je haren stoeit

Ik ben de stille sterrenpracht.

Sta niet bij mijn graf en huil.

Ik ben daar niet, ik bij nabij

Ik ben bij je, dag en nacht.

Rafels..........

Er zitten rafels aan mijn ziel

rafels aan een wond,

Die nooit echt geneest, die op het onverwachts openscheurt

en dan.........pijn........helse pijn

Ik sluit mijn ogen

bal mijn vuisten, krom mijn lichaam

In een zwijgend protest tegen dat ene,dat genadeloze

dat ongerijmde, dat jij zomaar ging

Ging zonder woorden, zonder te groeten, zonder een kus

of handgebaar.........

niets uitgesproken, zomaar afgebroken

uit elkaar getrokken

met een venijnige ruk

Pijn.............helse Pijn

vriendschap

 verdrietig, beschadigd of alleen

 vergeet dan niet dat er iemand is die voor je klaar staat.

Met een schouder om op te leunen.

De tijd om naar je te luisteren.

Zonder oordeel, maar met veel meer gevoel

 

Een mens zoals jij is nooit alleen.

Maar leeft altijd in het hart van vrienden en familie.

Zoals jij leeft in het hart van mij..!

 

Dat wou ik je even laten weten.

 

Kylie

Dat ene Stukje

 

Dat ene Stukje uit mn hart

Dan ene Stukje dat ik mis

Dat ene stukje..

Dat u bent

 

Waarom bent u weggegaan?

Weggegaan zonder reden

Weggegaan van ons allemaal

Uit het oog

In eens weg..

Nooit uit het hart, daar zal u nooit weggaan

Het voelt alleen als een lege plek

Een gat, een diep Dal

Ik kan er niet mee om gaan

u zat veel te diep van binnen..

 

Dat ene Stukje uit mijn hart

Dat ene Stukje dat ik mis

Dat ene stukje..

Dat u bent

 

u bent soms nog een beetje bij me

Ik hoor uw Stem in mijn oor fluisteren ;

als er iemand bij je weggaat ,

Zonder reden

Denk dan, even Slikken en weer door gaan

 

Dat ene Stukje uit mijn hart

Dat ene Stukje dat ik mis

Dat ene Stukje..

Dat u bent

 

De gedachte dat u toch altijd bij me bent

HOud me overeind

Ik zal u nooit vergeten

En altijd in mn hart houden

 Dikke Kus Kylie

 

You`ll Never walk Alone

Glinsterende puntjes als ik kijk in de lucht

Glinsterende puntjes waar ik even bij zucht

Want in die lucht zie ik een glimlach

Een glimlach van jou iedere dag

 

Hier beneden is veel verdriet

Jij daarboven snapt het niet

Jij die daar boven gelukkig is en blijft

Die in ons hartje nooit wegdrijft

 

Dat ene stukje in mijn hart

Heeft een plekje heel apart

Vaak kijk ik even naar boven

En nog steeds kan ik het niet geloven

 

Maar ik weet dat je pijn nu weg is genomen

En dat ik ooit nog bij jou terecht zal komen

Dan wil ik je bedanken voor mijn beschermengel te zijn

Want dat is altijd fijn

 

Tranen rollen over mijn wangen

Die jij langzaam op kan vangen

Die mooie knuffel langs mijn bed

Daar heb ik altijd goed op gelet

 

Soms hoop ik dat je mij hoort

En dat je mij verstaat woord voor woord

Ik geloof dat je nu meekijkt terwijl ik dit hier zo schrijf

Maar zien kan ik je niet in levende lijf

 

Het woord “missen” gebruik ik vaak

Mij erbij troosten is nu jou taak

Jij en oma 2 mooie sterren

Die iedereen nog ziet van verren

 

De stem van jou door mijn hoofd

opa, ik kom je nog tegen als je me gelooft

Ik zal altijd in je geloven

Daarom kijk ik nu even naar boven

 

Een mooie nacht met een glinsterende ster

Die zie ik al van heel ver

Ik moet sterk zijn en doorgaan met mijn leven

Maar stilstaan bij jou mag wel heel even

 

Bladzijdes lang kan ik over je praten

Maar niks kan baten

Zien in levende lijven kan niet meer

Maar als engel in de hemel zie ik je weer

 Kylie

 

Nog even kan ik naast je zitten

Streel heel zachtjes jouw gezicht

Afscheid van zoveel geluk en liefde

Onze liefde op elkaar gericht

 

Ik heb bij jou geluk gevonden

Waarom afscheid al zo vroeg

We hadden samen zoveel plannen

Er was nog toekomst voor ons twee

 

Je hebt intens moeten lijden

Met ons samen weken lang

Je hebt gevochten weken, dagen uren

Soms positief, dan weer bang

 

Kon ik nog maar even naast je zitten

Met je praten, even maar

Het lijkt alweer zolang geleden

Dat we spraken met elkaar

 

Lieve Frans wij zullen je missen

Jouw afscheid doet ons pijn

We hadden zo graag nog vele jaren

Met jou samen willen zijn

 

Kon ik nog maar even naast je zitten

Even maar, een laatste keer

Even nog je handen strelen

Dag mijn lief het kan niet meer

Anne

 

Gedicht na een miskraam

 

Een heel klein mensje was in jou

Het heeft niet mogen zijn

Toch al tekenen van een kindje

Al was het nog heel klein

 

Nu weet je dat het lukken zal

Dat je vruchtbaar bent

Dat is het positieve uit dit verdriet

dat je nu zekerheid hebt

 

Eens worden jullie samen

Een lieve pa en ma

Deze dag kun je nooit vergeten

Het laat een herinnering na

 

Laat het verdriet gebeuren

Voel die intense pijn

het intense van het verdriet

Kan heel waardevol zijn

 

Dat hele kleine mensje

Was het zeker waard

nu heb je de herinnering

Die jullie in je hart bewaard

 

Anne

 

voor een moeder waarvan de dochter door haar exvriend is vermoord, toen ze eenentwintig was

 

Eens schonk God mij een prachtige bloem

Met geuren zo fris als de zee

Ik koesterde die bloem in mijn armen

Ze bracht veel geluk voor ons twee

 

Ik voedde die bloem met veel liefde

Ze kreeg aandacht en warmte van mij

Die prachtige bloem in mijn leven

Die bloem lieve dochter was jij

 

Nu heeft hij mij die bloem ontnomen

Waarom? rijst bij mij steeds de vraag

Nog in knop was klaar om te bloeien

God, geef ons de kracht verder te gaan zonder haar

 

Liefs Anne

Pril geluk

 Heel pril heel klein maar wel aanwezig

’n Nieuw leven begint in mij

De onzekerheid die in me was

Is nu voorgoed voorbij

 

Welkom lief héél klein mensje

Voorlopig woon je in mijn buik

Tot je klaar bent voor het leven

Ik verlang naar jou met heel mijn zijn

 

Welkom lief klein wonder

Ik ken je nog niet, het voelt toch eigen aan

De komende negen maanden

Zullen wij er samen voor gaan

 

In mijn schoot zal ik je koesteren

Zoek met jou al een contact

Als jouw plekje daar te klein wordt

Voel ik je handjes en voetjes met gemak

 

Groei maar lekker kleine baby

Maak je klaar voor het geluk

Jij weet nog niet wat er gaat komen

Dat is toekomst dat leven heet

 

Anne

Zo gaat dat

 

Het leven bestaat uit vele momenten

Jaren terug je was nog klein

Toen leek alles mooi en zonnig

Het leven leek alleen maar “gelukkig zijn”

 

Dat zijn gedachten van hele jonge kinderen

Zien alles door een roze bril

Toch krijg je af en toe ook tegenslag

Dat is iets wat je niet wil

 

Je leven begint, het lijkt voor eeuwig

Studeren werken, mis geen tijd

Er moet ontzettend veel gebeuren

Al heel jong begint die strijd

 

Dan denk je echt nog niet aan later

Dat er periodes zijn

Dat je elke keer wat af gaat sluiten

Dat er heel veel keerpunten zijn

 

Jaren heb je hard gewerkt

Geknokt naar een goed niveau

Dat langzaam het einde nadert

Het doet pijn, maar is nu eenmaal zo

 

Maar je hebt nog tijd van leven

Misschien nog jaren lang

Daar moet je van genieten

Met je vrouw, zoveel je kan

 

Er zullen voor jou dagen komen

Dat je in gedachten zegt

Waar heb ik de tijd gehaald voor werken

Geloof mij maar, dat gebeurt echt

 

Anne

Jouw ziekte

 

Al heel jong heb je moeten knokken

Om te overleven, je was nog klein

Je hebt toen krachten opgebouwd

Voor een leven zonder pijn

 

Maar je werd geleidelijk beter

Je doorstond de chemo’s, je was zó flink

Je won de strijd, werd steeds wat sterker

Het was voorbij, je mocht weer zijn

 

Je kon weer spelen, en ravotten

Dat past beter bij een kind

Genieten van je jonge leven

Dat heb jij ook verdiend

 

Naast studeren, lachten, dollen

Tafeltennis, voetbal, en nog meer

Dat hoort ook bij jouw leven

De ernst van leven komt wel weer

 

Nu een aantal jaren verder

Begint voor jou een nieuwe strijd

Gelaten draag je de ellende

Wat ben je toch een krachtig mens

 

Je bent een voorbeeld voor veel jongeren

Hoe het leven óók kan zijn

Hoe je vecht om te herstellen Ook deze keer win jij de strijd

 

Ik wens jou heel veel kracht en sterkte

Hierna een leven zonder pijn

Dat je mag pubberen en genieten

En een heerlijk jong mens mag zijn

 

Anne

 

 

---